برای هضمِ لحظه ای که آغازش از تو نوشتن است دستِ کم باید چند نفس عمیق کشید و به تمام قد در برابرِ خاطره ات ایستاد و تعظیم کرد و شکست و نوشت،تمام این کارها را کرده ام و حالا واجد شرایطم برای از تو نوشتن :

دمدمه های صبح بیایم زیر پنجره اتاقِ پُراز هالوژنت جار بزنم که وای زیبا ، همسایه های دیوار به دیوارِ زیبا ،اهالی کوچه زیبا ، من دیوانه روی ماهِ او هستم ، راضی می شوی ؟ نه . راضی که نمی شوی هیچ ، نهایتِ لطفت ، فریادی ست با طعم خواب و چاشنیِ غضب که نوش جان میکنم و معلوم نیست برایم چه تصمیمی می گیری و می گویی کجا برم ، این ها اصلاً مهم نیست،من از دیدِ تو مثلِ کسی هستم مه از اقبالِ بلند ، در سی اسفندِ یک سال تمام کبیسه به دنیا می آید و هر چند سال ، یک بار به طور اتفاقی تولدش می شود و اینکه کسی اصلاً یادش باشد یا نباشد قضیه دیگری ست چه برسد به تبریک و این حرفها ...

گفتم اگر سی اسفندِ چند سال یکبارت هم باشم افتخاری ست ،اما حقیقتش تازگی ها حس می کنم آن هم نیستم ، هیچ چیز نیستم،هیچ چیز در برابرِ تو که همه چیزی، در برابر تو همه کس هم هیچ نیست و هیچ تنها هویتش را حفظ می کند، گرچه اگر لغتی از هیچ کمتر پیدا شود هیچ هم ، برای خود جایگزینی پیدا می کند.همه به تو که می رسند خودشان ، هویتشان و وجودشان را فراموش می کنند، گم می کنند. یک جور از بودن خودشان را فراموش می کنند،گم می شوند.زیبا ،می خواهم دست از سرت بر درارم و بر چشمانت بگذارم تا خورشیدِ روشنِ دو چشمت ذوب کند حجمِ اسیرِ تنهاییِ مردابیِ مرا .

فاصله خورشید تا زمین ذره ای اگر کم شود دنیا بهم می ریزد، من هم همین را می خواهم . دنیا قرار نیست همیشه منظم و قانون مند باشد، قرار نیست هیتلری، ناپلئونی، کسی با لشکرش دنیا را از هم بپاشد .

من دلم می خواهد دنیا را از یک نواختی دربیاورم ، برایش لازم است زیبا ، بعضی ها شاید تنها در حرفِ آخرِ اسمشان با تو مشترک باشد اما هیچ کس دیوانه ات نیست ، با زنجیر امتحانشان کن، تو تازه وارد ها را بهتر از من می شناسی قهرمان.

پسرک دیوانه!... اخر سر ، دست از سرم برداشت، یک وقت نکند بقیه اش را مطرح کنی یواشکی بگو و گذاشت روی چشمانم تا ذوب شود در من ، جوری که فقط تو و خودم بشنوم.

یک تکه از خاکِ زمینی که فاصله اش تا خورشید چشمانت کمترین شده است .

هنوز هیچ چیز نشده قبل از سراغ گرفتن از حالت،دین هزار ساله ام را

به یاد داشتن تاریخِ تولدم توسطِ تو را هزاربار نوشته و التماس

اسکلتی بکشی.چیزی خط خطی کنی.

و تو آمدی.

آمدی آن هم روزی که خوش بین ترین

بیم و امیدت رخ دهد.

گرفتی تا خاموش کنم .

آن شب من از فانوس و ستاره ها و اشک و تو

سرریز شده بودم عین یک دریا باران که یک جا ببارد.

عین خودِ خودت،عین زیبای ........ که یقین دارم تا عرش با اشک

به مُلکِ ویرانِ دلم به حکمرانی

می ارزد.

می کِشد و اردیبهشت عشقت را،من که باشم ترا در حسرتِ عشقم بگذارم.