سلام تنها ثروت فرداهاي نيامده...

يك ماهي از تولد سال ميگذرد،طلائي ترين نقطه ي ظهر دلم هوايت را كرد و فارغ از اينكه تو با اين دلتنگي چه خواهي كرد و با كدام بخش از هواي پر از بهار نارنجِ ارديبهشتي ات پاسخ خواهي داد دلم را زدم به حادثه؛حوصله كردي،اجابت كردي و به جاي كلمه ي مرسوم پاسخ گوئي تلفنت اسمم را زيباتر از هر موجودي توي اين دنيايِ بي رحم صدا زدي و من ماندم كه چطور مي شود از ميانِ اين همه سيم و فرستنده و خط، قلبي را با بيشترين ريشتر لرزاند بدون اينكه شيشه اي حتي ترك بردارد؟!همه چيز يادم رفت دلتنگي، اسمم، خاطرهاي ديروز، تنفر از اون اسم ها ...

زيبا، ظرفيت ميخواد تجربه ي لحظه اي با تو بودن از دور اما پر كشيدن تا اوج، انگار كسي در كمال امنيت سوار بر موجي كه همه به دوامش شك دارند آسوده تر از سوار شدن در يك كشتي آرام اقيانوس به اقيانوس سفر كند،.زيبا مي دانم خواسته ام عينِ اين است كه كسي بخواهد ماه را از آسمان بچيند و روي طاقچه ي اطاقش جلوي آينه و كنار شمعدان بگذارد، اما تو بگو من اگر تو را داشتم به كجاي اين دنياي پرغوغا بر مي خورد و تو اگر مال من بودي ديگر چه چيز جز امنيتت مي ماند كه شبانه هاي من را با دعا به خدا پــل بزند، ببخش حسِ زياده خواهي كه فطري ست چه برسد به اينكه معشوق تو باشي، گمان مي كنم اگر تمام چشم ها به اتفاق تك تكِ دستها آسمان را به ميهماني التماس و قسم ببرند باز همچون تو از سرِ تصوراتِ من هم زيادي،خيالِ تو را كه نميدهند هيچ ،

مي ترسم آن را هم از من بگيرند.چقدر قلبم وقتي دوستت دارم تير ميكشد و اين چه نعمتي ست!!

شايد اگر به قلبي هزار گلوله شليك كنند تنها به آن تير بخورد اما به اين سادگي ها تير نمي كشد. اين تنها مختصِ درد عاشقي كشيدن براي توست كه به قول حافظ (( درد عشقي كشيده ام كه مپرس ))، اما تو بپرس، يك سئوال بپرس، كه جوابت را با اخلاص بدهم. چقدر با يك كلمه ات طوفان به پا ميكني و با ديگري آفتاب مي كاري.باران هم كه عضوِ ثابتِ ديوانگي هاي محمد توست.فصل هايم را ميسازي و لحن امروزت اصلا طعمِ بهار نداشت

هر كسي مي لرزد محضِ خاطرِ بي رحميِ كسي ست، كه معشوق اوست و اورا لرزانده است.