خيلي خسته ام ،

                     بـــاورم كن

              دنيا  زنــــدونه  برام

سلام داناي تير:

آن قدر انتظار را دوست نداشتي كه نگذاشتي تير به نيمه برسد. صحبتِ يك تيروهزار و يك نشان نيست.من و تو كه اين حرفها را با هم نداريم اين دل هرچه ، چه مي دانم تنگ كه مي شود توهين هم نمي شود به او كرد چون پُر از توست، تو جورِ عجيبي لابه لايش موج مي زني،برقِ تو هستيِ من را گرفته است،عشقت دُرست مثلِ تير و كمان هاي دبستاني هايِ باهوشي كه گنجشك شكار كردن را از مشقِ شب بيشتر دوست دارند،عجيب دلم را نشانه رفته است ،بگذريم...

مي شود بغض كرد،گريه كرد و فرياد را مثل خشم خورد و مثلِ قسم نخورد،قسمِ جان تو كه وقتي تصميم خوردنش را داري يادِ جامِ شوكرانِ سقراط مي افتي و با خودت در يك درگيري زرد به اين نتيجه مي رسي كه آن را راحت مي شود نوشيد.چه بگويم؛

يادت بماند داري مي آيي يك گوشه كنار،يك جاي دنج كه نزديك كلبه خرابه ي بي گناهي يا لانه سالاري نباشد آرام با يك نفسِ عميقِ بلند كه شبيه آه يا نفس هاي دلتنگيِ عاشقانه نيست كـــــوله پشتي ات را بـــتكاني تا خستگي ات عينِ برفِ پشت بام همسايه ي قصه هاي مادر بزرگ زمين بريزند بعد برگرد،نه كه حوصله ي خستگي ات را نداشته باشم ، تحملش را ندارم ميفهمي كه ، نـــه؟

تو همه چيز رو مي فهمي و تقريبا نصفش را به روي ماهت نمي آوري،اين خصلت اهالي اولين ماهِ فصل آتش است.گفتم كه داناي تير،راستي براي يك دانا هم نوشتن سخت است اين را امروز كه –نُه روز از مرداد ميگذره-فهميدم و اعتراف مي كنم كه تا به حال نمي دانستم اگر تو نبودي، يهني اگر اين نقطه ي قلبم نبودي و دلم برات تنگ نمي شد شايد هرگز نمي فهميدم... ، خُب قرار نيست سرت را آنقدر درد بيارم كه براي بار اول شكايت كني،براي بار اول كافيست،.

هواي هوائي نشدنت را داشته باش ، مي ترسم از شكست،شايد بهتر ست بگم:مي ترسم از شكست دوباره، محمدي  كه  نه تو ، نه خودش و نه حتي فكرش را نمي كرد امسال قراراست براي تو عاشقانه بنويسد اما خوشحال است كه ستاره ي تو فعلا تا اطلاع ثانويِ خيلي دور اورســـتِ بي برفِ دلش را جور عجيبي اشغال كرده است. باور كن حالم خوب نيست چون تابستان است اما چون تو هستي مي توانم و سعي مي كنم، عين پاييزها عاشقت باشم.كسي كه خودش هم نفهميد چطور تو مخاطبِ اولين متنِ امسالش شدي.؛

هميشگي ترين و ابدي ترين  ديوانه ات. - .