وقتی ستاره من شدی هیچ تلسکوپی هنوز ترا ندیده بود و یا کشف نکرده بود.

وقتی کهکشانِ من بودی هیچ مُنجمی هنوز به بودنت پی نبرده بود.

وقتی دلم به چشمانِ تو میدان داد؛هنوز کسی درست نمی دانست

دایره چیست. وقتی رنگین کمان صدایت کردم همه به آن

چیزی که بعد از باران در می آمد می گفتند

مهمانِ هفت رنگِ نا خوانده.

وقتی قصۀ دو رقمی اردیبهشت را رنگِ

حقیقت زدم؛هیچکس تا ده بلد نبود بشمرد.وقتی مجنونت

شدم صحرا هنوز افتتاح نشده بود.وقتی تو زیبای من شدی؛ هنوز

نیمی از ماه برای کلی دنیا ناشناخته بود.وقتی مخاطبِ نامه های من شدی

همه برای پرسیدنِ حالِ همدیگر از پروانۀ بنفش کمک می گرفتند.وقتی صدایت

کردم هنوز کسی معنی انعکاسِ صدا در کوه ها را نمی فهمید؛ من در کوه

صدایت کردم و همه از صدائی که برگشت ترسیدند و من شادمان

شدم از اینکه هیچ رقیبی ترا از من نخواهد دزدید . وقتی

عاشقت شدم همه خواب بودند.

وقتی بدرقه ات کردم آن هم با اشک هیچ کس اشک را دلیلی برای بدرقه نمی دانست

و هیچ کس توی چشمانش یک مروارید گریه هم نداشت. وقتی دریای من شدی همۀ

آنانی که حالا اقیانوس صدایت می کنند در حال کندنِ قنات برای پیدا کردن جرعۀ آبی

برای رفع تشنگی یشان بودند . وقتی دنیای من شدی همه فکر می کردند دنیا یعنی یک

عالمه انسان. وقتی نوشتم چشمان تو عسل است ؛ مردم هنوز نمی دانستند عسل گیاه نیست.